Ultimas fichas de sons

"Entrevista con Daniel Salgado a prop�sito de Ru�do de fondo"

Tue, 15 Apr 2014 20:00:00 +0200

Salgado reflexiona sobre as li�as tem�ticas principais do libro e, a pregunta dos entrevistadores, v�nculao cunha proposta colectiva de indagaci�n sobre as relaci�ns entre linguaxe, poes�a e pol�tica, representada tam�n por autores como Alberto Lema ou Mario Regueira en libros recentes, Da m�quina e O silencio, respectivamente. � unha tem�tica, no seu criterio, imposta polo tempo hist�rico actual. Enl�zaa coa revisi�n pol�tica e cultural dos suxeitos individuais e colectivos, do corpo, do texto como inscrici�n, da impotencia de escribir neste tempo e mesmo coa tentaci�n do silencio. F�lase tam�n dos referentes e os intertextos do libro, con referencia a Dante, H�lderlin, Badiou, Ferr�n, Eagleton, Darwich, Ferr�n, Sachs, Ginsberg e o grupo Das Kapital, do que o autor forma parte.

"Pen�lope"

Mon, 17 Feb 2014 20:00:00 +0100

PEN�LOPE DECLARA O OR�CULO:

     "Que a banda do solpor e mar de mortos,
     incerta, �ltima luz, non ter�s medo.

     Que ramos de loureiro erguen rapazas.
     Que cor malva se decide o acio.

    Que acades desas patrias a vindima.
     Que amaine o vento, beber�s o vi�o.

     Que sereas sen voz a vela embaten.
    Que un sumario de xerfa polos cons".

As� falou Pen�lope:

     "Existe a maxia e pode ser de todos.
   �A que tanto nobelo e tanta historia?

    EU TAM�N NAVEGAR." [Poes�a reunida (1957-2001). Santiago de Compostela: PEN Clube de Galicia, 2004]

O valo de Manselle recitado por Anxo Angueira no Tarasca

Wed, 29 Jan 2014 00:00:00 +0100

Dixitalizaci�n de audio: Reverso CCL. O equipo de poesiagalega.org fai constar o agradecemento a Rafa Villar pola cesi�n das fitas magnetof�nicas correspondentes aos recitais organizados por Letras de Cal no pub Tarasca de Santiago de Compostela.

"Pi�eiro da Caeira. A Alexandre B�veda"

Sun, 26 Jan 2014 00:00:00 +0100

PI�EIRO DA CAEIRA. A ALEXANDRE B�VEDA Endexamais so�aras a s�a morte,
a s�a ollada at�nita
adestrada hora a hora
na espera dunha alva sangrenta
mais � que custa crer
que esta luz de ver�n
ser� definitivamente a derradeira,
estes sons indecisos que organizan o dia,
unha canci�n de berce
que o primeiro disparo virou en lada��a. Endexamais so�aras o estoupido do sangue,
este esgallar de ponlas sen tronada
baixo un ceu de marfin
e o espanto das coruxas
sen que asobie ao lonxe o le�ador. Tampouco el esperava ser heroi.
Ao encostaren-no a ti
s� podia lembrar unha cantiga vella de orfe�n,
un colo forte e morno de muller.
Era estra�o morrer contra unha �rvore
nacida para os chios dos paxaros,
o zoar do nord�s,
un gume que fa�sca silandeiro
e ese lento luir at� ser mesa,
leito de morte e amor,
e a ucha dos recendos
lavrada polo pai. [Poemas. Palma de Mallorca: Universitat de les Illes Balears, 2000]

Recital en Porto do Son

Wed, 08 Jan 2014 00:00:00 +0100

Dixitalizaci�n de audio: Reverso CCL. A gravaci�n orixinal sofreu un deterioro que imposibilita, sobre todo nalg�ns segmentos, unha recuperaci�n da intervenci�n de Ux�o Novoneyra coa calidade que a poesiagalega.org lle gustar�a ofrecer. O equipo de poesiagalega.org fai constar o agradecemento a Rafa Villar pola cesi�n das fitas magnetof�nicas correspondentes aos recitais organizados por Letras de Cal no pub Tarasca de Santiago de Compostela.

"Luz azuL"

Thu, 02 Jan 2014 00:00:00 +0100

Gravaci�n pertencente ao volume 2 de Poetas e narradores nas s�as voces, publicado polo Arquivo...

A Pastora Rufina

Sat, 28 Dec 2013 00:00:00 +0100

Este romance, m�is co�ecido como Rufina hermosa, dentro do �mbito ib�rico apenas est� difundido por Galiza e Portugal, territorios onde se recolleron moitas versi�ns. Este tema incestuoso, no que un irm�n cortexa a s�a propia irm� tam�n foi encontrado noutras tradici�ns orais como as de lingua italiana, provenzal, francesa e rusa. En termos ling��sticos tr�tase dun dos romances m�is galeguizados do saber romanc�stico galego, probablemente polo asunto pastoril do que se ocupa.

Rosi�a bonita, tu que fas a�?

2 ��ndoche co gado, ben o ves al�.

- Rosi�a hermosa, queres vir comigo?

4 nesta serra sola corres en perigo.

-Contigo non fun, nin fun nin irei,

6 voume pra onde o gado que o perderei.

-O gado, Rosi�a, non che di coidado

8 que se o perderes, eu irei buscalo.

-O que v�n con fame i o que v�n sin fame,

10 en mangas de seda gardarmo me fas.

�Mangas e vestidos te�o de romper,

12 por che dar, Rosi�a, por che dar placer.

-Placer non me d�s, que antes me d�s pena,

14 l� v�n meu amo traerme a merenda.

Ojal� vi�era, i ojal� chegara,

16 I ojal� soupera que contigo estaba.

-Vouche decir, Rosa, a fe de quen son,

18 vouche decir, Rosa, que teu irmao son.

-Ti es meu irmao, irmao do coraz�n,

20 de todo o que che dixen, p�doche perd�n.

-De todo o que me dixeches, estache perdonado

22 d� ac� unha mao e ponte d�a cabalo.

-Xenti�a do pobo, vinde para onde o gado,

24 qu�aiqu� vai Rosi�a co seu namorado.

"Vin a ti"

Wed, 25 Dec 2013 00:00:00 +0100

VIN A TI Voltei a ti coma o paxaro � fonte,
voltei na luz do d�a sen mans�o,
buscando no teu reino de ef�mera inocencia
a antiga paz da tarde sosegada.

Cheguei �s t�as portas,
ao p� dos teus valados tutelares.
Cheguei coa voz alucinada no �xtase da cantiga.

F�xenme en ti presenza de esperanza.
Quixen bicar a flor do teu misterio,
pronunciar o teu nome,
acender o teu lume de tenrura.

Invoqueite na luz.
Chameite dende a pedra,
dende a n�boa dos ollos tatuados de insomnio,
para erguer esta c�pula de pranto.

Voltei a ti, terra de ausencias,
entolecido amor,
mi�a patria de estatuas invisibles
onde a noite presaxia tactos �ntimos.

Voltei a ti.
Vi�en na luz do d�a sen mans�o
para durmir � sombra do
meu dolmen,
no teu berce de b�goas,
mi�a nai milenaria,
infortunada deusa dos adeuses,
ra��a coroada de agon�a.

[Perdida luz. Santiago de Compostela: Follas Novas, 2000]

"Entrevista a Manolo Pipas sobre A milpa e o paliacate"

Wed, 25 Dec 2013 00:00:00 +0100

Entrevista a Manolo Pipas sobre o seu poemario A milpa e o paliacate (edici�n do autor, 2009),...

Recital no Tarasca

Fri, 20 Dec 2013 10:00:00 +0100

Lectura dun poema de Dar�o X. Cabana

Tue, 05 Nov 2013 20:00:00 +0100

Dixitalizaci�n de audio: Reverso CCL. O equipo de poesiagalega.org fai constar o seu agradecemento a Rafa Villar.

"�mbito de n�s"

Wed, 16 Oct 2013 00:00:00 +0200

�MBITO DE N�S Escoita este silencio, mi�a amada,
este �mbito de n�s onde te sinto,
os corpos enlazados, labirinto
de amores no aire limpo da luzada. Escoita esta canci�n arrebatada
que pulsa no meu sangue o vello instinto,
silente paix�n, lume que presinto
a arder no escuro val da t�a ollada. Deixa que fique aqu� nesta tenrura,
pois o amor � tam�n doce estad�a
tal que fire a partida de amargura. D�ixame ent�n, as�, nesta alegr�a
de terte xunto a min, lene dozura
mansa coma o clarear do novo d�a. [Obra po�tica. A Coru�a: Espiral Maior, 1993]

"Mat�ria porosa na ma��"

Tue, 01 Oct 2013 22:00:00 +0200

MAT�RIA POROSA NA MA�� (Nos Alyscamps. Arles) Mat�ria porosa na ma��,
embebida de luz,
fructificada na cor de terracota.
Sen filiaci�n,
sen nome.
Desprovista de signos e de hist�ria
ser s� a que contempla,
a oferecida a toda posesi�n
e rapto.

Na hora inteira, a aus�ncia.
Na plenitude azul e ocre destas �leas
unha oquidade de alma,
un desexo de ser confusamente
mineral e epiderme,
de vaziar-me de min como un sarc�fago,
"dulcissima et innocentissima",
vella e pequena morta, Chrisogone.

Vaziar-me de ser para o ser todo
ao azar de cada instante.
Devastar o pasado.
Arrancar e polir at� tocar o centro
da dureza, a osamenta esencial,
o n�cleo do meu nada.
Ser oco e superf�cie.
Deixar que as estaci�ns de s�lex e antracita
apaguen o calor da mi�a boca,
que toda ave me esqueza.

Lugar de privaci�n.
Nen sequer a poeira dos teus osos,
a moeda que che paga esta morada,
o artello dun crust�ceo que viaxou
entre os pregues da t�nica
polo curso das �guas.
Da tua idade s� resta este sil�ncio,
esta pedra gastada que non soubo gardar-te.

Ao final do vazio est� o teu nome
Ao final do meu nada ven a noite
coas suas vagas ferozes.
Algo, que non se det�n, pasa cantando,
deixa unha nota aguda na mem�ria do sangue.
[Livro das devoraci�ns. A Coru�a: Espiral Maior, 1996]

Recital no Tarasca

Sat, 28 Sep 2013 10:00:00 +0200

"Don do terrestre"

Sat, 28 Sep 2013 00:00:00 +0200

DON DO TERRESTRE
A Carlos Gurm�ndez

I.
CONS�LAME NA TERRA. S� NELA ARELO SER.

Que un d�a do meu corpo se alimenten
os paxaros e os insectos.
Que de min se ergan �rbores ao alto firmamento.

Quero alzarme nos froitos que afague a brisa t�peda,
sentir
que os animais me senten
no seu fuci�o leve.

Que a bolboret pase
tocando coas s�as �s a luz da mi�a ausencia.
O cabalo, a galope, presinta o meu destino
alvorozadamente.

Cons�lame, cons�lame na terra.
Non agardo outro reino.

[O canto da terra. A Coru�a: Sotelo Blanco, 1987]

Afondando na poes�a: Chus Pato II

Sun, 15 Sep 2013 12:33:00 +0200

Gravaci�n realizada na Biblioteca do IES Ram�n Mar�a Aller (Lal�n) por Paula Gamallo e �nxela...

Recital no bar Pepa a Loba

Sun, 15 Sep 2013 10:00:00 +0200

Recital no Tarasca

Fri, 06 Sep 2013 10:00:00 +0200

Recital no Artefacto Burbur

Wed, 07 Aug 2013 00:00:00 +0200

Recital no Tarasca

Fri, 02 Aug 2013 00:00:00 +0200

"N�mina viva"

Thu, 18 Jul 2013 00:00:00 +0200

N�MINA VIVA Amaron o misterio das noites demoradas,
os silencios que gardan fondo mar no seu fondo
e as mulleres que hab�a detr�s dunha tristeza.

Aquel nas caravanas que nunca se deti�an,
b�bedo das paisaxes que non son deste mundo.

Aquel que visitaba un mar de axilas baixas
e contaba os cometas perdidos para sempre
dende o d�a dos cismas.

O da saga dos campos con silos de sol duro
e penedos azuis
pintados polos dedos furiosos das tormentas,
cando os nenos turbados e as tecel�ns sen f�bula
pech�banse nos fornos.

Aquel da voz sombriza.
O que daba respostas preguntando.

Aquel que nos caf�s infames l�a textos
de floraci�n.
O da arca secreta.

O que sempre levaba a alma de f�ra:
unha alma de selva respirando,
un ru�do de esperanza.

Aquel fronte aos sinais que nunca se comprenden.
Aquel que se ausentaba das longas galer�as
e anos despois voltaba cun s�culo aprendido,
cun continente de sabedor�a,
un caudal de raros privilexios
e era doce e era lento coma a trashumancia
dos meses que concentran os astros m�is pesados.

E aquel outro do principio das chairas,
dun sur de pleites�as, delicado,
entendido en cortizas, cunha flor na lapela,
roupaxe tan coidado
nas p�blicas subastas dos outonos.

E aquel que vi�a con Rimbaud na boca
e o seu especieiro e o seu felino-luz
e a so�ada substancia do pracer.

E aquel discriminado nos dominios do pazo,
vencido, con cansazo de planeta,
con tanta soidade que abrazaba.
O sempre conmovido.

E os que cren nos dereitos:
os homes e as mulleres que os ter�n alg�n d�a,
porque so�an,
porque en ning�n lugar �razoan� est� escrita
tanta prohibici�n, o mandato de ferro,
os t�tulos escuros, o canto de negar.

Os profetas coa s�a constelaci�n desorientada
ao p� dos z�colos da cidade arisca e pervertida
e exhumada cada alba.

Os grandes contempladores do mar
desmesurado coma un holocausto,
coma unha eternidade.

Os que te�en no principio un hospicio,
un fumazo que cega,
noite baixa de grilos e felpa fusilada.
Os que gardan no fondo dunha caixa de �xido
aceites raros, estampas desveladas,
unhas follas de �gloga.

Gustaban do pantrigo, do mel lento das tardes,
do ru�do dos r�os criadores.
Abr�an libros de convicci�n, valedores,
algo perpetuo no d�a a d�a;
so�aron a paz que acende a flor da convivencia,
o carb�n do delirio
e amaron para deixar de ser an�nimos
e escuros e pobres definitivamente.

Os sentados �s portas.
Os pintores de cisnes
ou de crucificados,
oleosos de oc�ano
cando o esplendor.

L�ricos das derrotas e supremos,
transparentes de patrimonio,
voceiros quizais dun imposible.

Eles a�nda posibles
nesta hora dur�sima do mundo. [Luz de facer memoria. A Coru�a: Deputaci�n da Coru�a, 1999]

"De babor a estribor"

Tue, 09 Jul 2013 00:00:00 +0200

DE BABOR A ESTRIBOR I.

Cos dedos esgazados
e a mirada perdida no horizonte

canso xa de mareas
singraduras agrestes, ollos quedos,

o vello mari�eiro de Fisterra
non so�a m�is vitorias que o retorno
m�is calmas que o lamento inevitable
cando a derrota esixe o seu tributo

por que ningu�n responde ao berro da buguina
por que ningu�n regresa
cos estrobos sen nome
da inmensidade acuosa do naufraxio?

II.

De costas ao Berr�n
coa negra branca n�boa a lle cubrir os ollos

a Vaca anuncia ausencias
vendavais enganosos de oito a nove

voraz fatalidade
repetida nos �sos

desde o Cabo da Nasa ao Gavoteiro
entre os cant�s de Rostro e Mar de F�ra

ducias de voces orfas
ecoan a estribor

enxaguados silencios na rompente.

[In�dito]

"O eco no ceO" e "Eu, quE"

Sat, 15 Jun 2013 10:00:00 +0200

O eco no ceO
S� luces e dagas. Na man, saga de s�culoS.
�Oes a porta et�rea? Caer � teatro, paseO,
Saga de s�culos. Na man, s� luces e dagaS.

Eu quE
� sa�r r�a s�,
Amo da luz azul a domA

O berce crebO.
As� rara risA
Acude e educA

E acaso rosa caE
Na maN

E se acaso rosa caesE,
Aire s� ser�A.

[A torre da derrotA. Vigo: Xerais, 1992]

Recital en Porto do Son

Mon, 27 May 2013 00:00:00 +0200

"Cama de piedra"

Tue, 30 Apr 2013 11:00:00 +0200

"CAMA DE PIEDRA"

Os listos ollos aguias do mari�eiro nunca
leron libros de Stevenson, Melville, London, Verne,
pero os dedos buliron en p�xinas de tinta
onde estaban escritas as marcas do mar, cofres
ocultos que abre a chave do aparello da vida. [Gameleiros. Vigo: Xerais, 2002]

"Che"

Tue, 30 Apr 2013 10:00:00 +0200

"CHE"

No deserto que somos calquera pescador
� home que multiplica peixe e pan para os seus,
en completo silencio reinventa o evanxeo
segundo San Mateo. Nunca haber� cronistas
para daren noticia do coti�n milagre. [Gameleiros. Vigo: Xerais, 2002]

"Dioni"

Mon, 29 Apr 2013 17:00:00 +0200

"DIONI"

En cada mari�eiro dorme un ser mitol�xico,
con dous potentes brazos que nas extremidades
se bifurcan en oito tent�culos ventosas,
e cando no horizonte venta a voz do perigo
espertan oito brazos a apegarse na vida. [Gameleiros. Vigo: Xerais, 2002]

"Dixen amor e digo Ourense"

Sun, 28 Apr 2013 12:00:00 +0200

DIXEN AMOR E DIGO OURENSE

Se digo Ourense digo amor. Raigame
da orixe e da alma. Afervoado sangue.
Manant�o. Dozura para os labios
dondos para sorrirlle as esperanzas.

Ponlas de �rbore que arden no infinito.
Nas m�nimas herbi�as que hoxe falan,
para acendervos lumes de relembro.
Para vivir tenramente, como un trigo
en froito de colleitas acadadas.

Cal gra��o da area ou f�o de sol.
L�mures doces de acendidas chamas
polas sendas da tarde, entre silveiras.
Polas beiras dos r�os, e das chairas.

Dixen Amor, e digo Ourense. Digo
dozura. Arume. Merlos e calandras.
Digo nebras e sol. Chuvias e ventos.
D�lmenes e lendas. Torres e bisbarras...

Digo quedar convosco de por vida.
Despois da vida. Humildes. Concordadas.
Afundidas nas fondas comprensi�ns
nesta r�a de amores, afincadas,
na terra que entre todos compartimos.
Dous nomes a lembrarvos cada d�a
entre arrolos de pombas, e palabras.

Intre de gratitudes decisivas,
e ledas plenitudes acougadas.

[Recollido en A malpocadi�a de Dora V�zquez. Ourense: Deputaci�n Provincial de Ourense, 1996]

"As caixi�as dos medos"

Sun, 28 Apr 2013 10:00:00 +0200

AS CAIXI�AS DOS MEDOS

Pregunt�base,
mir�ndose no espello
que lle amostraba todos os d�as a mesma cara de onte,
se xa ser�a vella
e ante o silencio
iniciou un paseo de zapatillas gachas
ao interior do seu corpo.

Nadou baixo as fervenzas das aur�culas,
sentouse moi amodo no xard�n dos artellos
e seguiu o paseo das arboredas
dos tend�ns outonais.

Pero non atopou a senectude
e seguiu m�is adentro buscando frondes en viaxe infantil
onde ti�a soterrados os seus medos,
uns medos que naceran perfumados de primavera
e que permanec�an en caixi�as
que ora estaban recubertas con inocencia de chocolate
ora de fr�o lacerante como eses carambelos
que expenden as xeadas � beira dos tellados.

Despois abriunas como tantas veces
e atopou os seus medos tan resecos
que s� eran poeira de palabras,
memoria inerte,
pura cecina de alma
manando da memoria coa racionalidade
da t�boa de Pit�goras
e a criba de Erat�stenes.

Volveu da s�a viaxe.
Descubr�rase vella e predisposta
a perderse no aire calquera tarde qu�n sabe cara �nde
como a flor das an�monas.

[En Zurgai: Algo m�s de veinte a�os. Bilbao: Zurgai, setembro 2000]

"Canto � cidade de Ourense"

Sun, 28 Apr 2013 09:00:00 +0200

CANTO � CIDADE DE OURENSE

O TEU NOME

�OURENSE!... O teu nome p�nseme nos beizos...
V�n da auga. Nace na fonte
do c�lido alento
que abre con burgas o solar da t�a carne.
�Ourense!... Dende as mi�as parcelas
sinto que as mi�as aves vanse ao teu encontro...

O teu nome tr�eme fragancias de a�osas acacias
e asentos de recio granito, luminarias de nocturnos
crep�sculos, dourados ocasos e brancas auroras,
�memoria de tempos!...

Hoxe m�rote vestido de gala e verbena
-toc�ndote xaneiro con dedos solemnes-
pronuncio, baixi�o, o teu nome: �Ourense!
�Ourense romano, o da vella
romana Ponte! �Ourense do Cristo!
�Ourense do Cristo e da Ponte,
a Ponte e a auga!...

O TEU RITMO

CAMI�AS, transitando na li�a do tempo,
con rumor de colmena e de r�o,
amosado o perfil aos catro costados
dos teus catro horizontes.

Saes de ti mesmo, rompendo do ventre
do Ourense antigo, e al�rgaste
en nov�simos barrios e avenidas
-ritmo de grande urbe- labrando constante
o vibrante aldab�n da t�a nova estrutura.
Estender os brazos
por onde os surcos eran fonte de semente,
e a Primavera apresuraba a sabia da vi�a.

Cubres Polvor�n, subes Montealegre
traspasas o Barba�a, e t�ndeste
m�is al� das t�as filas de arcos:
Arcos que plantaron as cepas da t�a historia,
as da t�a cultura, expansi�n e progreso...
�As Pontes do Mi�o!... �Do Mi�o, que pasa,
que so�a e que ri, que chora e que canta,
rasgando vitrales baixo as s�as barandas!

A T�A LUZ

CEN bord�ns m�sticos
soltan as t�as camp�s...
A catedral sacode o seu b�blico x�bilo,
apurando as sandalias do alba.
El�vanse as espumas de n�boas
e amosa, entre cruces e torres,
do teu rostro o perfil so�oliento.

Enard�cese o aire...
O sol col�mpiase disolto e dourado.
Xoga polas cimas, sorprende a t�a pedra
encende as c�pulas,
e coroa de graza e de ouro
a t�a fronte, ao d�a desperta.
A luz ennobl�cete. Desp�xate de velos
E quedas fermoso. �O teu corpo -de pedra-
velado de m�xico rosa!...

O TEU IM�N

TES dureza de pedra e tenrura de ave.
Es pedra e es �rbore,
Umbral de alamedas riso�as, dintel de boscaxes umbr�os.
Es xard�n: �Pos�o!
Es... �im�n!

O teu im�n � a luz que debuxa o teu talle,
o matiz singular que perfila o teu corpo
e esculpe o teu rostro con aristas de pedra;
a atracci�n das t�as r�as movidas,
a bondade das t�as xentes...

� a t�a Catedral, erguido mural que te enmarca,
p�xina aberta da arte e da historia.
� o teu Santo Cristo, cimeiro cristi�n da t�a devoci�n,
lume e chama da t�a fe sempiterna.
�E � trascendente e senlleira,
l�mpada do teu tempo,
a t�pica festa
do teu aninovo 2006!

[So�ando con Ourense. Ourense: Concello de Ourense, 1995]

"Ningu�n est� perdida nesa hora"

Fri, 19 Apr 2013 15:30:00 +0200

Ningu�n est� perdida nesa hora
cando o vento sopra
e hai unha l�a vertical, novi�a,
que envolve de misterio os perf�s.
Memoria,
emisaria do mar,
que nos mant�n un cheiro de recordo:
Algo de n�s,
pureza de altos d�as
mentres cami�o pola vasta area
e penso no amor
que sempre se comeza nunha praia.

[Poes�a reunida (1957-2001). Santiago de Compostela: PEN Clube de Galicia/Dan� S.L., 2004]

"Luz de setembro"

Fri, 19 Apr 2013 15:00:00 +0200

LUZ DE SETEMBRO Cando o outono � unha barca que devala sen rumbo
baixo a sombra dourada das ribeiras m�is tristes
a mi�a soa esperanza � ficar dispo�ible
para toda viaxe m�is al� do infinito.

[D�rsenas do ocaso. Santiago de Compostela: PEN Clube de Galicia/Dan� S.L., 2003]

"Poema da inmensidade detida"

Fri, 19 Apr 2013 10:00:00 +0200

POEMA DA INMENSIDADE DETIDA
Conf�ndenme as estrelas polo ceo.

Unha bengala estoupa e logo cai
deixando un tenue rastro de fa�scas.

Miro as constelaci�ns, os pontos infinitos,
a s�a eternidade,
e, non obstante, sei que sinto en min
o fervoroso asombro de estar vendo
o que morreu hai muitos mill�ns de anos
na clara eucarist�a das estrelas.

Miramos vida morta, simulacro
e resto do que foi e, ao mesmo tempo,
est� sendo. Isto abruma, isto destroi
o que podo pensar coa mi�a mente
tentando descifrar o paradoxo
de amar unha ilusi�n mentres se perde
o obstinado brillar dos mesmos astros.

Por iso cando miro esas galaxias
hai algo que nos ba�a en sacramento,
un estupor que fai estremecer
os nosos coraz�ns por toda a terra.
Todo o que lembro sei que foi lembrado,
todo o que dei na p�rpura vindima,
o ledo sal do mar que a infancia garda,
o lento navegar por terra estra�a,
o medo a desligarnos de n�s mesmos.
Todo o que sinto sei que foi sentido
a suave tentaci�n de irnos amando
por cami�os perdidos, o delirio
desta ebriedade,
esta doce maneira de dicir
que a noite � menos pura e recobrar
a lembranza feliz de n�s despidos.

Descubro ent�n que a bengala veloz
e a inmensa latitude dos cruceiros
acaban sendo o mesmo,
pois foron son ser�n febr�s daguerrotipos
repetindo o ocaso do universo,
as p�lpebras que fechan o vivido,
o constante entusiasmo dalg�ns beixos,
o raro desapego ao que nos demos
naquela luz de ti desasistido.

As� � a noite, unha l�a de mofo
que se apousa nos ollos cando penso
se n�s tam�n seremos como estrelas,
que vivimos aqu� a sombra doutra vida
vivida noutro sitio,
que somos unha luz xa repetida,
que nunca inauguramos o que vemos. [In�dito]

"A neve cai"

Fri, 19 Apr 2013 09:00:00 +0200

I.

A neve cai
na imensidade vac�a.
Cai o rumor do branco silencio.

Muda claridade
na pel do tempo:
pequenas flores h�midas.

Esc�itote
cando xa te�o so�ado
a t�a luz vexetal

A paisaxe � un ser
a se encarnar.

Dentro do silencio
o presente non existe.
Unha ave busca o seu ni�o
nas �rbores cargadas
de soidade.

A neve borra
as t�as pegadas
sobre a neve.

[O rostro da terra. A Coru�a: Ba�a Edici�ns, 1996]

"O vento � do ver�n"

Fri, 19 Apr 2013 09:00:00 +0200

O vento � do ver�n
cami�a pola r�a sen destino
como un sol ferido no seu infinito
leve a s�a luz un algo violeta.

O sol de l�nguido ollar casi
sen memoria
na t�a luz un algo violeta.
Xaces nos meus brazos temerosos
xaces temerosa de sentires
o teu nome
a palpitar na t�a entra�a mi�a
polo teu nome.

Quen son? dime, quen es deste so�o?
Na branca penumbra calada
os nosos corpos adormecidos preg�ntanse
nun cuarto repleto de silencio, de beixos

e non son eu e non es ti
sen�n sombra.
Transl�cida sombra lanceada,
exausta,
vivo con quen onte fun
sobre fr�xil lenzo de seda branca
ardo xa doutra luz.

Gardo na mi�a man unha pequena l�a.
Busco un lugar a salvo de ti.

[Evadne. A Coru�a: Espiral Maior, 1998]

"X. A cabeza feminina de Afrodita"

Fri, 19 Apr 2013 09:00:00 +0200

X
A cabeza feminina de Afrodita, labrada no m�rmore.
Evanescente a cor.
Un longo colo, rasgos sinxelos, o nariz recto,
as pupilas amendoadas tremen a s�a prata fina.
As p�lpebras recordan as lilas.

Vive aqu� o que ti ser�s sen ti
agardando na dozura duns teus ollos
cansos de se ollar noutros ollos. Contemplas a vida.
A que so�ou un sol p�rpura, ardente, que te ollase
nas horas de tristeza en que fuches so�ada
d�lle as cores ao c�lice da flor violeta.

Na m�sica que dorme na praza da fonte, e agara
nos prados en contra de toda esperanza
o mundo enxendra este d�a de choiva
beixa os seus labios xa impercept�beis.

Mam�teresa deu un suspiro e na galer�a da branca alcoba
as palabras eran unha nova adivi�aci�n
tan doce como o bris do canaval.

Na ma�� de domingo hab�a unha grande luz
e un vento de outono no que viv�a a ela abrazado.
O tanxido das camp�s da pequena igrexa rom�nica
en longos intervalos trai o tempo de antano.

O trazo redondeado e suave dos p�mulos
do xa vello rostro do inverno.

Demoradamente pentea os cabelos,
aos dous lados da cabea,
en lixeiras ondas, rec�llese a trenza na caluga.

Todo � comezo nunha pequena r�a. Aos meus p�s
os instantes amont�anse esgotados e fr�os.
O aroma do leite cru, a herba madura.
Os eidos: O recordo da manzanilla
mest�rase co arrecendo da mimosa.
Todo ten ese ar de inacabado. O que � hoxe nunca foi.
(Cabeza de Venus)

[Variaci�ns nube. Vigo: A Nosa Terra, 2004]

"Tardes de outono"

Fri, 19 Apr 2013 08:00:00 +0200

TARDES DE OUTONO Son d�as que nos levan
como veleiros brancos.

Tardes de outono
detidas sobre omar.

Brancas naves perdidas no infinito.
Beleza eterna, in�til, insaciable.

[D�rsenas do ocaso. Santiago de Compostela: PEN Clube de Galicia/Dan� S.L., 2003]

"Esplendor e derrota"

Fri, 19 Apr 2013 08:00:00 +0200

ESPLENDOR E DERROTA �Que anuncian esas nubes incendiadas
a sucar como vastos continentes
as praias misteriosas do solpor?

A�nda que semellan viaxeiras do infinito
son criaturas suxeitas, coma n�s,
� inclemencia do tempo e � vitoria da morte.

Como todo o que pasa, a s�a beleza � un so�o.

As aves que as perseguen ata a �ltima
li�a de sucesivos horizontes
coa ilusi�n de alcanzar
alg�n posible porto ap�s de toda rota,
p�rdense para sempre
al�n de todo espazo, realidade ou memoria.

S� algunha, ao azar,
retorna agazapada ao tosco promontorio
onde so�a e remoe, como esfinxe rid�cula,
a in�til certeza da s�a derrota.

[D�rsenas do ocaso. Santiago de Compostela: PEN Clube de Galicia/Dan� S.L., 2003]

"A deusa melanc�lica"

Fri, 19 Apr 2013 07:00:00 +0200

A DEUSA MELANC�LICA
Esa l�a que ascende silenciosa
na ardora durmida e secreta desta noite
sabe qu� absurdos son os nosos so�os
mais, xenerosa, deixa polas praias
o seu sorriso roto
de deusa solitaria e melanc�lica.

Confidente dos peixes prateados
e as sereas ardentes que enlouquecen os homes,
veu ao longo dos s�culos
que todo o que conciben e constr�en
est� abocado � morte.

Mais non cabe a crueldade
na celeste beleza
da s�a albura azul e misteriosa:
impasible � loucura da raz�n,
invicta ante as feridas do tempo e mais da morte,
navega imperturbable no infinito das horas.

[D�rsenas do ocaso. Santiago de Compostela: PEN Clube de Galicia/Dan� S.L., 2003]

"Sen condici�ns"

Mon, 15 Apr 2013 14:00:00 +0200

SEN CONDICI�NS Hoxe chegoume o que �, con seguridade, o seu derradeiro
correo.
Di que tivo varias tentativas de escribirme,
pero desistiu ao non dar co ton adecuado.
Todo se lle convert�a en reproches e queixas e pensamentos
negativos.
"As� non era como o quer�a facer",
             di
    e a pesar diso,
       asegura,
non deixou de escribirme cada d�a:
longas cartas mentais que eu, se son sincero,
recib�n puntualmente e contestei
sen que il as recollese nunca.

Agora, todo est� perdido entre n�s
e, sen embargo, xura que me quere
como o primeiro d�a no que me amou,
ese d�a que ten -engade- "a mesma antig�idade do home".
Qu�reme co mesmo amor imperfecto e necesario,
o que eu represento -insiste unha e outra vez no seu correo-
ten un valor que posiblemente non � un valor sen�n un
significado:
un significado sen palabra que o designe,
que non o deixa durmir
e o fai so�ar infinito.

Non temos nada que falar
e esta certeza ofr�celle
unha nova perspectiva do amor e unha declaraci�n poderosa de inmortalidade
que s� se atrevera a facerlle ao mar:

Vive namorado de non verme, de non tocarme, de non falar
comigo,
Iso, seino, � de verdade amor,
amor sen condici�ns, pero amor convencional, � fin e ao cabo.

Escribe, despois de tantos meses de silencio, que me ama
e escr�beo porque asume que � a �ltima oportunidade de dicirmo.

Debe ser as�
porque sen�n ter�a que ser odio o que il sentise.

[F�lame. Ferrol: Sociedad de Cultura Valle-Incl�n, col. Esqu�o, 2003]

"12 de xullo. Estaci�n primeira"

Mon, 15 Apr 2013 12:00:00 +0200

12 DE XULLO. ESTACI�N PRIMEIRA "Na luz non queda nada se ti xa non a habitas"
Dix�chesme esa noite, cegadora de espantos.
Era ver�n, recordo. Alongados os d�as
no tr�nsito das horas palabras sen resposta.

Ningu�n ag�s a sombra dos pasos nos miraba
cada recanto era un mar, un horizonte.
Na cidade, as calexas, entrefebradas elas
debuxaban siluetas de arom�ticas horas.

Pero chegou a noite e con ela o silencio
pesadelo de angustias na vor�xine incerta,
cos dedos esgazados e as b�goas no teu rostro
anunciando feridas no m�is fatal insomnio.

[Derrotas con ra�ces. In�dito]

"Manifesto indeterminado"

Mon, 15 Apr 2013 10:00:00 +0200

MANIFESTO INDETERMINADO

A pantasma ignorada de Manuel Antonio percorre os cami�os de Europa
e racha as cadeas nos suburbios de Roma,
as rodas, o pau da fogueira, o mastro,
a barbarie civilizada, a cr�nica atrofia da sensibilidade, o seguidismo art�stico da metr�pole,
a mocidade imb�cil, os prosmas inxertados de raposo, a podredume interior, as pexas neocoloniais, as arr�ns acad�micas,
o aserr�n encef�lico, os mamaleites literarios, a indixente babelia madrile�a,
os cami�os vellos e fracasados, a negaci�n da raz�n, as normas antinormativas, o letrismo inocuo, o individualismo inerme,
a literatura deportiva, os t�nicos reconstitu�ntes, os versos estomacais, a divertida microcefalia hipercr�tica,
a acr�tica literaria,
o comando dos parvos, a imprensa trasamarela, o verbalismo af�sico, o costumismo suxo, o costumismo desaforado e con aires de importancia,
o di�logo de besugos interior,
o m�todo introspectivo, os narradores da s�a propia idiocia, os sectarios do baleiro,
a retagarda monetaria, a incesante moralina pr�ctica, a Compa�a dos desnutridos,
os baladistas do balad�, ai, amor, os columnistas da quinta p�xina,
os tipos serios que non co�ecen a Marcel Schwob,
o inacabable bombardeo dos veci�os colaterais,
o ex�rcito dos torpes, que xa elixiu coronel e comandante,
os r�probos medindo moito as s�as amizades
e os prudentes, sempre coa s�a nodriza da man.
Boto os dados contra o taboleiro da realidade para atopar o sorriso indeterminado do meu gato
e remexo no spleen do atardecer xogando ao gu� cos bos�ns e os neutrinos,
no labirinto azul dos d�as percorro os sotos en mil universos paralelos
que non poden por iso tocarse e en todos Lenin conversa con Castelao
e no meu barrio os nenos rodean con neum�ticos o mastro da fogueira
no medio do ver�n
e pr�ndelle lume ao d�a como se fose unha nave vikinga inestimable
e en todos esqueces nalg�n lugar a mi�a imaxe.
Cazador de cet�ceos acu�ticos que cantan a canci�n orixinaria e afirman a superioridade transcendental do socialismo,
entr�golle un panfleto m�xico a un mozo ruso que se pegou un tiro no peito porque est� aqueixado dunha dor sen remedio.
Iluminado violinista, o meu grilo cu�ntico sae cantar � beira da t�a v�lvula mitral
e nas noites desconcertadas co seu coitelo de s�lice fai a cabrafigadura das t�as dendritas.
Durmindo � beira dun regato, despistado coma un mouro,
s� vexo sombras subindo as escaleiras,
sombras que eran os eus doutrora que recoll�an � repa�ota o que o mundo lles botase:
d�as de chuvia, amores, silencios como pedras,
cancros, astenia primaveral, so�os e pesadelos, primos convexos,
sol nas tardes de praia, amigos, as horas tumefactas
do miserable tardofranquismo, r�as sen beirarr�as,
noites perfumadas, magnolias, o colexio de pago,
as tardes desangr�ndose na noite coma un anxo homicida
e as estrelas remotas e se cadra inexistentes.
A realidade, soterrada baixo s�culos de propaganda e ideolox�as tumescentes,
non � m�is ca unha jenny haniver. Precisa o m�todo do ruina montium
para acadar as s�as m�dulas intransitables.
Pola rede amaz�nica das mi�as veas viaxa un fitzcarraldo ateigado de pianos
que levantou unha caverna cuaternaria da mi�a aur�cula esquerda,entre estalactitas e estalagmitas, unha �pera selv�tica,
tras o arrobamento de descubrir, � ca�da dos ideoloxemas, a apoteose das melancol�as,
e como Lewis e Clark vai r�o enriba ata atopar as fontes do tedio
que cega como se fosen os ollos da Medusa.
Co dedo maimi�o remexe na copa de champ�n do multiverso
para decidir ao azar o spin das part�culas elementais.
Ap�ntame de veras � revoluci�n francesa
e limpa con esmero o nome de Robespierre, como unha prezada moeda.
O meu grilo especular ten o seu tobo no arco da t�a aorta
e todos os seus compo�entes, que lle chaman Paganini,
fregan as �s aut�matas cando che falo ao o�do
e fan un coro lendo cada un m�is al� o seu manifesto,
perdendo de novo os pasos perdidos
e arrepa�ando os anacos embalorecidos do pasado, que eu abanei cunha baloira
para que podan soltalos os fillos anor�xicos da avangarda
e para que os mozos do ex�rcito vermello leven no peto esquerdo, pr�ximo ao coraz�n,
o sorriso magn�fico da ra��a moura e a lembranza dunha estampida de bisontes
que saudaban bruando dese xeito o paso de Cabalo Tolo, noso Rei Sebasti�o
que foi e ha volver.

[In�dito]

"A ca�da do Imperio Romano"

Sun, 14 Apr 2013 10:00:00 +0200

A CA�DA DO IMPERIO ROMANO Sen d�bida pertenzo � estirpe dos incr�dulos,
Daqueles que furtados ao il�cito clamor
Da noite e as escuras fantas�as
Deitaron a s�a ollada no incerto desta hora
E foron procurar no leito doutros r�os
O brillo do diamante, a luz de antigos ouros.
Mais nada conseguiron encontrar.
As� que aquela fe, a crenza que moraba
Nos templos ortodoxos da conciencia,
Murchou como as hortensias. E as pedras sucumbiron
Ao embate das hedras e as chuvias e o inverno. Non debo agora entrar no templo que veneran
Os �ltimos afectos das pr�stinas bandeiras.
Non quero que perciban as mi�as iron�as,
Oh eles sabedores de tanto arcano rancio.

Acaso podo ser molesto sen querelo,
Chegar e interromper alg�n dos novos ritos,
Pisar a froita fresca que xace sobre o chan,
Verter alg�n dos c�ntaros con augas olorosas,
Deixar que algunha voz recente se esparexa
Na m�sica de verbos tan antigos.

Non debo, pois, chegar e oculto presentarme,
Portar unha oferenda sen fe na providencia,
Sen crer de feito en deus humano nin divino,
Agora que, xa vello, do Imperio no crep�sculo,
Comezan a espallarse, sectarios, os cristi�ns.

Ah Roma derrubada, acaso m�is fermosa
Do que na altura n�vea, no tempo cenital,
Dos grandes poder�os,
Agora s� ru�na, borralla entre os espolios.

[Refutaci�n da musa. A Coru�a: Espiral Maior, 2001]

"Terra"

Wed, 03 Apr 2013 20:00:00 +0200

TERRA Terra de zugameles e de espellos,
quenlla da mi�a dor para esa fonte
onde se murcha a flor dos tempos vellos. Por rotas do meu hoxe e do teu onte
cheguei aqu�n de ti, a esta ribeira
e p�rdome sen soles neste monte, aqu� contigo, aqu�, � t�a beira,
acoitelado polos teus coitelos,
entalado por ti nesta ara�eira. Enxertado quedei nos teus bacelos,
entolecido en ti, ensarillado
neste abafo de redes e de ancelos. Terra de coraz�n desacougado,
ningunha estrela do mencer te gu�a,
que te gu�a unha n�boa do pasado, que te gu�a unha sombra vouga e fr�a
chantada na tristura dos solpores
onte por ti, sen luces, morre o d�a. Sombriza trepas polos corredores
altos da t�a torre de arelanza,
resolta en b�goas, ensumida en dores acadados por caste e por herdanza.
X�lgaro que te does entre reixas
ceibando o canto a xeito de esperanza, perdido no tear das t�as queixas,
nun relanzo de tempo sen idade.
�Terra que me refugas e me apreixas, fermosa terra, terra de saudade! [Perdida luz. Santiago de Compostela: Follas Novas, 2000]

"Si vis pacem"

Tue, 02 Apr 2013 15:00:00 +0200

SI VIS PACEM As m�lites murallas, os p�rticos castrenses,
Vest�bulos e arcadas, alpendres, barrac�ns,
Que deron acollida, serviron de refuxio,
Na gloria e na ignominia do �xito e a perda,
A aquel que a infanter�a serviu con dignidade,
Murcharon cando a guerra deixou de acalorar
Os �nimos e as �nimas, os corpos e as materias
E as armas silenciaron o �mpeto do lume,
O estrondo e o balbordo de heroica combusti�n.

As� que nada fica daqueles territorios
Gardados contra a noite, erguidos para o d�a,
Que vellos capit�ns nun tempo proclamaron
M�is v�lidos que a vida, con prezo superior
A todos os que, a centos, pod�amos morar
Na entra�a dos seus cuartos e recintos.

As� que, combatente, non deixes de avaliar
As sabias advertencias, a cauta exortaci�n
Que en forma de poema che ofrece este soldado:
Por patria ou por bandeira ningu�n debe doar
O empr�stimo fecundo da existencia,
Por credo ou argumento, por sede ou avidez.
As armas na fogueira, funestas, se aniquilen
E a p�lvora con chuvias ind�mitas se estrague.

[L�mpada e medusa. In�dito.]